22.05.2023r
Tesalonika K.E. Pelealu, Dyrektor programowy | Unbound Now Indonezja
- Jaka jest główna misja lub cele Unbound Now Indonezja?
Główną misją Unbound Now Indonesia jest to, aby każda społeczność w całej Indonezji była edukowana na temat niebezpieczeństw związanych z handlem ludźmi, wiedziała jak je rozpoznać w życiu codziennym i była od nich wolna. Zazwyczaj edukujemy poprzez szkolenia i materiały podnoszące świadomość, jak również szkolenia dla profesjonalistów: nauczycieli, pracowników, służby zdrowia, sędziów, prawników, itp., którzy mogą spotkać się z ofiarami w terenie. Nasze trzy główne cele to: prewencja i świadomość, szkolenia zawodowe oraz rzecznictwo na rzecz ocalałych. To właśnie poprzez te trzy rzeczy, jako zespół, chcemy zobaczyć Indonezję wolną od handlu ludźmi.
- Ilu średnio osobom rocznie udaje się Wam pomóc/udaje się pomóc Waszej organizacji?
Na razie nie świadczymy bezpośredniej pomocy dla ofiar handlu ludźmi, ponieważ wciąż jesteśmy w trakcie rozwijania tego obszaru. Mamy nadzieję, że w tym roku uda nam się zatrudnić pracowników do tego działu. Wciąż jesteśmy tutaj nowi w Indonezji. Ludzie tutaj nadal uczą się, czym jest handel ludźmi. Z tego powodu trudno jest nam zbierać dane do celów sprawozdawczych. Tylko w tym roku otrzymaliśmy 4-5 zgłoszonych przypadkach tego procederu. Pomogliśmy pokrzywdzonym, kierując ich na policję lub do innych organizacji pozarządowych, które świadczą usługi na rzecz pokrzywdzonych tych przestępstwem. Mamy jednak nadzieję, że w przyszłości będziemy mogli świadczyć usługi dla większej liczby osób pokrzywdzonych handlem ludźmi. Mamy również nadzieję na to, że liczba tych przypadków będzie spadać w Indonezji.
- Co jest bardziej powszechne: przypadki, w których pokrzywdzeni przychodzą do Państwa po interwencji policji, czy ludzie, którzy szukają u was pomocy na własną rękę, bez ingerencji policji?
Bazując na naszym doświadczeniu, to co widzimy częściej w Indonezji, to fakt, że ofiary przychodzą zgłosić się bezpośrednio do organizacji pozarządowych w każdym regionie, a następnie są wspomagane przez towarzystwo, aby zgłosić się na policję. Często jednak policja i inne wspomagane przez organizację ułatwiają ofiarom dotarcie do organizacji pozarządowych, mogących zapewnić bezpieczne schronienie. Dzieje się tak w sytuacji jeżeli pokrzywdzeni potrzebują większego wymiaru pomocy w zakresie regeneracji po traumie, opieki zdrowotnej i planowania przyszłości.
- Jakie cechy posiadają osoby, które mogą stać się ofiarami handlu ludźmi w Indonezji?
Handlarze ludźmi potrafią odkryć słabe punkty u swoich potencjalnych ofiar. Można zaliczyć do nich m.i.n. niestabilność ekonomiczną, ubóstwo, brak wykształcenia. Te osoby nie potrafią pisać i czytać, co prowadzi do tego, że wiele z nich jest oszukiwanych/ Składa im się fałszywe obietnice pracy i kontrakty.
Osobiście uważam, że brak edukacji jest kluczowy, w tym sensie, że motywacja do nauki i doskonalenia się jest minimalna. Wynika to z mentalności, która została wcześnie ukształtowana na przykład przez kulturę lub przez niewłaściwe wychowanie, tak że potencjalne ofiary są zawsze stawiane przed tylko jednym wyborem. Wśród tych ludzi pokutuje przekonanie, że np.: „moim przeznaczeniem było urodzić się w biednej rodzinie i będę biedny na zawsze, bo nie mam możliwości nauki i pracy innej niż żebranie”. W niektórych regionach Indonezji, rodzice wychowują swoje dzieci na prostytutki, będąc przekonanymi, że to jedyna droga do zarabiania pieniędzy.
- Z jakich środowisk najczęściej wywodzą się zarówno ofiary, jak i handlarze ludźmi w Indonezji?
Cóż, handlarze i ofiary mogą pochodzić z różnych środowisk.
Handlarzem może być członek rodziny lub ktoś bliski, kto może handlować ofiarami bez konieczności przenoszenia się z miejsca na miejsce.
Ofiary zazwyczaj pochodzą z małych regionów lub niewielkich miejscowości w całej Indonezji, gdzie trudno jest znaleźć pracę, ponieważ nie ukończyły szkoły. To skłania je do poszukiwania pracy poza rodzinną miejscowością przez ogłoszenia w gazetach, oferty pracy od znajomych lub poprzez media społecznościowe, które są nową platformą rekrutacyjną.
Większość miast i wysp w Indonezji to miejsca docelowe i centra handlu ludźmi, gdzie odbywa
się rekrutacja i wyzysk.
- Czy pracowała Pani nad przeciwdziałaniem handlowi ludźmi tylko w Indonezji czy również na arenie międzynarodowej? Jeśli na arenie międzynarodowej, to czym według Pani handel ludźmi na terenie Indonezji różni się od reszty świata?
Z racji tego, że działamy w Indonezji, to nasza uwaga skupia się na tym kraju. Jednak posiadamy również kilka biur Unbound Now w innych państwach, w których także zajmujemy się tą problematyką. Znaczącą różnicą jest to, że Indonezja jest ogromnym archipelagiem i krajem, który wciąż się rozwija w porównaniu z innymi krajami Azji Południowo-Wschodniej. Wielu naszych obywateli nadal chce szukać możliwości zatrudnienia poza Indonezją lub poza własnym regionem, głównie z powodów ekonomicznych.
W Indonezji większość przypadków handlu ludźmi odbywa się poprzez zatrudnianie w charakterze pomocy domowej.Tak więc, gdy dochodzi do przekazywania i transportu ofiar, śledzenie sprawy wymaga dużych nakładów finansowych, ponieważ wiąże się z przekraczaniem wysp lub granic statkiem lub samolotem.
Indonezja jest krajem z rozwiniętą turystyką, więc turystyka seksualna również ma tu miejsce. Wiele osób z przyczyn ekonomicznych decyduje się na pracę w seksturystyce. Tam jest największa luka dla handlarzy, aby wejść, manipulować i utrzymać swoją kontrolę nad ofiarami.
W Indonezji często słyszymy, że nie zrobiliśmy wszystkiego, co w naszej mocy, aby zająć się sprawami handlu ludźmi i zidentyfikować ofiary płci męskiej. Dzieje się tak dlatego, że wiele osób tutaj nadal myśli, że handel ludźmi dotyczy tylko kobiet i dziewcząt.
Z drugiej strony, widzimy również brak odpowiednich struktur do zapobiegania, identyfikacji, ratowania i rehabilitacji ofiar.
- Jakie są główne formy współpracy i partnerstwa Unbound Now Indonesia?
Obecnie, Unbound Now Indonesia nawiązała wiele partnerstw z organizacjami, które skupiają się na zwalczaniu handlu ludźmi, rządem i policją, a także kilkoma uniwersytetami i szkołami.
Założyliśmy grupy zadaniowe ds. handlu ludźmi w Jakarcie i Bandungu, gdzie raz w miesiącu odbywają się spotkania i proces planowania.
Nasz obecny obszar pracy to trzy miasta: Jakarta, Lampung i Bandung. W każdym z tych miast mamy podpisane lokalne partnerstwo z agencjami rządowymi. Na razie opowiadamy o tym, czym jest handel ludźmi i jakie są czynniki, które go napędzają. Staramy się zapobiegać temu zjawisku poprzez edukację i zmianę świadomości.
Tesalonika K.E. Pelealu, Dyrektor programowy | Unbound Now Indonezja
- Jaka jest główna misja lub cele Unbound Now Indonezja?
Główną misją Unbound Now Indonesia jest to, aby każda społeczność w całej Indonezji była edukowana na temat niebezpieczeństw związanych z handlem ludźmi, wiedziała jak je rozpoznać w życiu codziennym i była od nich wolna. Zazwyczaj edukujemy poprzez szkolenia i materiały podnoszące świadomość, jak również szkolenia dla profesjonalistów: nauczycieli, pracowników, służby zdrowia, sędziów, prawników, itp., którzy mogą spotkać się z ofiarami w terenie. Nasze trzy główne cele to: prewencja i świadomość, szkolenia zawodowe oraz rzecznictwo na rzecz ocalałych. To właśnie poprzez te trzy rzeczy, jako zespół, chcemy zobaczyć Indonezję wolną od handlu ludźmi.
- Ilu średnio osobom rocznie udaje się Wam pomóc/udaje się pomóc Waszej organizacji?
Na razie nie świadczymy bezpośredniej pomocy dla ofiar handlu ludźmi, ponieważ wciąż jesteśmy w trakcie rozwijania tego obszaru. Mamy nadzieję, że w tym roku uda nam się zatrudnić pracowników do tego działu. Wciąż jesteśmy tutaj nowi w Indonezji. Ludzie tutaj nadal uczą się, czym jest handel ludźmi. Z tego powodu trudno jest nam zbierać dane do celów sprawozdawczych. Tylko w tym roku otrzymaliśmy 4-5 zgłoszonych przypadkach tego procederu. Pomogliśmy pokrzywdzonym, kierując ich na policję lub do innych organizacji pozarządowych, które świadczą usługi na rzecz pokrzywdzonych tych przestępstwem. Mamy jednak nadzieję, że w przyszłości będziemy mogli świadczyć usługi dla większej liczby osób pokrzywdzonych handlem ludźmi. Mamy również nadzieję na to, że liczba tych przypadków będzie spadać w Indonezji.
- Co jest bardziej powszechne: przypadki, w których pokrzywdzeni przychodzą do Państwa po interwencji policji, czy ludzie, którzy szukają u was pomocy na własną rękę, bez ingerencji policji?
Bazując na naszym doświadczeniu, to co widzimy częściej w Indonezji, to fakt, że ofiary przychodzą zgłosić się bezpośrednio do organizacji pozarządowych w każdym regionie, a następnie są wspomagane przez towarzystwo, aby zgłosić się na policję. Często jednak policja i inne wspomagane przez organizację ułatwiają ofiarom dotarcie do organizacji pozarządowych, mogących zapewnić bezpieczne schronienie. Dzieje się tak w sytuacji jeżeli pokrzywdzeni potrzebują większego wymiaru pomocy w zakresie regeneracji po traumie, opieki zdrowotnej i planowania przyszłości.
- Jakie cechy posiadają osoby, które mogą stać się ofiarami handlu ludźmi w Indonezji?
Handlarze ludźmi potrafią odkryć słabe punkty u swoich potencjalnych ofiar. Można zaliczyć do nich m.i.n. niestabilność ekonomiczną, ubóstwo, brak wykształcenia. Te osoby nie potrafią pisać i czytać, co prowadzi do tego, że wiele z nich jest oszukiwanych/ Składa im się fałszywe obietnice pracy i kontrakty.
Osobiście uważam, że brak edukacji jest kluczowy, w tym sensie, że motywacja do nauki i doskonalenia się jest minimalna. Wynika to z mentalności, która została wcześnie ukształtowana na przykład przez kulturę lub przez niewłaściwe wychowanie, tak że potencjalne ofiary są zawsze stawiane przed tylko jednym wyborem. Wśród tych ludzi pokutuje przekonanie, że np.: „moim przeznaczeniem było urodzić się w biednej rodzinie i będę biedny na zawsze, bo nie mam możliwości nauki i pracy innej niż żebranie”. W niektórych regionach Indonezji, rodzice wychowują swoje dzieci na prostytutki, będąc przekonanymi, że to jedyna droga do zarabiania pieniędzy.
- Z jakich środowisk najczęściej wywodzą się zarówno ofiary, jak i handlarze ludźmi w Indonezji?
Cóż, handlarze i ofiary mogą pochodzić z różnych środowisk.
Handlarzem może być członek rodziny lub ktoś bliski, kto może handlować ofiarami bez konieczności przenoszenia się z miejsca na miejsce.
Ofiary zazwyczaj pochodzą z małych regionów lub niewielkich miejscowości w całej Indonezji, gdzie trudno jest znaleźć pracę, ponieważ nie ukończyły szkoły. To skłania je do poszukiwania pracy poza rodzinną miejscowością przez ogłoszenia w gazetach, oferty pracy od znajomych lub poprzez media społecznościowe, które są nową platformą rekrutacyjną.
Większość miast i wysp w Indonezji to miejsca docelowe i centra handlu ludźmi, gdzie odbywa
się rekrutacja i wyzysk.
- Czy pracowała Pani nad przeciwdziałaniem handlowi ludźmi tylko w Indonezji czy również na arenie międzynarodowej? Jeśli na arenie międzynarodowej, to czym według Pani handel ludźmi na terenie Indonezji różni się od reszty świata?
Z racji tego, że działamy w Indonezji, to nasza uwaga skupia się na tym kraju. Jednak posiadamy również kilka biur Unbound Now w innych państwach, w których także zajmujemy się tą problematyką. Znaczącą różnicą jest to, że Indonezja jest ogromnym archipelagiem i krajem, który wciąż się rozwija w porównaniu z innymi krajami Azji Południowo-Wschodniej. Wielu naszych obywateli nadal chce szukać możliwości zatrudnienia poza Indonezją lub poza własnym regionem, głównie z powodów ekonomicznych.
W Indonezji większość przypadków handlu ludźmi odbywa się poprzez zatrudnianie w charakterze pomocy domowej.Tak więc, gdy dochodzi do przekazywania i transportu ofiar, śledzenie sprawy wymaga dużych nakładów finansowych, ponieważ wiąże się z przekraczaniem wysp lub granic statkiem lub samolotem.
Indonezja jest krajem z rozwiniętą turystyką, więc turystyka seksualna również ma tu miejsce. Wiele osób z przyczyn ekonomicznych decyduje się na pracę w seksturystyce. Tam jest największa luka dla handlarzy, aby wejść, manipulować i utrzymać swoją kontrolę nad ofiarami.
W Indonezji często słyszymy, że nie zrobiliśmy wszystkiego, co w naszej mocy, aby zająć się sprawami handlu ludźmi i zidentyfikować ofiary płci męskiej. Dzieje się tak dlatego, że wiele osób tutaj nadal myśli, że handel ludźmi dotyczy tylko kobiet i dziewcząt.
Z drugiej strony, widzimy również brak odpowiednich struktur do zapobiegania, identyfikacji, ratowania i rehabilitacji ofiar.
- Jakie są główne formy współpracy i partnerstwa Unbound Now Indonesia?
Obecnie, Unbound Now Indonesia nawiązała wiele partnerstw z organizacjami, które skupiają się na zwalczaniu handlu ludźmi, rządem i policją, a także kilkoma uniwersytetami i szkołami.
Założyliśmy grupy zadaniowe ds. handlu ludźmi w Jakarcie i Bandungu, gdzie raz w miesiącu odbywają się spotkania i proces planowania.
Nasz obecny obszar pracy to trzy miasta: Jakarta, Lampung i Bandung. W każdym z tych miast mamy podpisane lokalne partnerstwo z agencjami rządowymi. Na razie opowiadamy o tym, czym jest handel ludźmi i jakie są czynniki, które go napędzają. Staramy się zapobiegać temu zjawisku poprzez edukację i zmianę świadomości.